21 września 1990 roku - piątek

  No i koniec. Przed wyjściem usiądź na chwilę. Jak to było – dla domu, dla siebie, za tobą, przed tobą, co tam jeszcze. Grzegorz te czarne karty na pięć kupek układał. Co było w środku? Dla domu – długów nie ma, a jest jeszcze tyle, że kupię samochód używany i działkę, może ogrzewanie etażowe założę, może coś zainwestuję, bo pieniądz leci na zbity pysk. Dla domu – wróci odświętny tatuś w kapcie ... Dla siebie – wiem że jestem dobry i już nie muszę tego sprawdzać. Żadnej roboty się nie boję. Poznałem do tego takie malarstwo, że resztę, to olać. Poznałem uroki kapitalizmu i wracam przekonany, że kapitalizm to pułapka intelektualna pięknoduchów i cyniczne wnyki na ludków słabych. Za tobą – czterdzieści lat. Przed tobą – myślę, że spokojna bańka, choć kto to może wiedzieć. Co tam było z tą piątą kupką – coś  z sercem... Czy ja wiem… Koniec. Andrzej już trąbi. Jadę.

 Ale jaja, na korytarzu pod drzwiami były kwiaty i szklany ptaszek z kartką „dla Basi”. To Magda. Cudeńko nieodgadłe! I ptaszek i Magda. 

Zatrzymujemy się na granicy między RFN i NRD – pusto, kilkusetmetrowy pas sutej zieleni. Dziwnie dziewiczej. Minęliśmy puste posterunki jednych, przed nami też pewnie puste drugich. Mietek z Andrzejem jedzą śniadanie przed samochodem. Nawet nie zauważyli jak wywlokłem tą głupkowatą płytę „za lata łez” i rzuciłem w krzaki. Ten ostatni w Niemczech pas czystej natury zostanie wnet ucywilizowany i się będą dziwić jak tą płytę znajdą. Będą tłumaczyć napis i głowa kręcić. A może nic nie znajdą i tyle śladu po płycie, co po mnie. Cholernie mnie bolą od tego całego eksportu nogi.

 . 

koniec